Η ζωγραφική παράδοση, ενισχυμένη από την παρουσία μεγάλων καλλιτεχνών (Ζεύξις, Νικόμαχος, Απελλής, κ.ά.) ακμάζει στα ελληνιστικά χρόνια.Στα πλαίσια μιας γενικότερης τάσης "ζωγραφικότητας" ακόμη και στην αρχιτεκτονική, επώνυμοι και ανώνυμοι καλλιτέχνες τοιχογραφούν ανάκτορα, οικίες και ταφικά μνημεία (Βεργίνα, Λευκάδια, κ.ά.) με μυθολογικές παραστάσεις, ιστορικές σκηνές, θέματα καθημερινής ζωής, νεκρές φύσεις κ.ά.
Παράλληλα, φιλοτεχνούνται και γραπτές επιτύμβιες στήλες που τοποθετούνταν πάνω στους τάφους. Ο πολλαπλασιασμός των χρωματικών αποχρώσεων που χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με τη φωτοσκίαση και την προσπάθεια απόδοσης της τρίτης διάστασης διαμόρφωσαν ένα ρυθμό που χρησιμεύει ως πρότυπο της ζωγραφικής των ρωμαϊκών χρόνων ("πομπηιανοί ρυθμοί").
Δείτε επίσης
