J.H.W.G. Liebeschuetz, «The Government of the late Roman city with special reference to Thessaloniki», σ. 116-127

Χρησιμοποιεί το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης για να εξετάσει τις δομές διοίκησης των ελληνορωμαϊκών πόλεων μετά το 400 μ.Χ. και μέχρι τον έβδομο αιώνα. Αξιοποιεί μία από τις αφηγήσεις που περιλαμβάνονται στα «Θαύματα» του αγίου Δημητρίου, για την περίοδο περίπου στο 600, για να θέσει ερωτήματα και να καταθέσει προτάσεις για τη διοίκηση της πόλης και την άσκηση της κρατικής εξουσίας στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και σε κάθε ύστερη ρωμαϊκή πόλη της αυτοκρατορίας. Εξετάζει την ανάδειξη των ευγενών στα δημόσια αξιώματα στις πόλεις, το ρόλο του κλήρου και του επισκόπου, τη σταδιακή διαμόρφωση μιας μικρής, ελαφρώς κλειστής ομάδας λαϊκών και κληρικών, που διαχειρίζονται την εξουσία, τις αρμοδιότητές τους. Διαπιστώνει τη μετάβαση από τα τοπικά συμβούλια στη διακυβέρνηση των ευγενών ήδη από τον 4ο αιώνα, όταν τα τοπικά (δημοτικά) συμβούλια των πόλεων άρχισαν να παρακμάζουν, οι τοπικοί άρχοντες, που μέχρι τότε αναδεικνύονταν από τα μέλη των συμβουλίων των πόλεων, οι οποίοι εργάζονταν σε συνεργασία με αυτά και μοιράζονταν την ευθύνη για τα εσωτερικά ζητήματα των πόλεων, εκτελώντας παράλληλα και τις επιταγές της αυτοκρατορικής διακυβέρνησης, έπαυσαν να υπάρχουν και αντικαταστάθηκαν από υπάλληλους άλλου είδους, με κυριότερους τους λογιστές (curators), τους έκδικους (defensors), τους σιτώνες (corn-buyers) και τους πατέρες (paters). Αν και ντόπιοι αυτοί οι νέοι άρχοντες-υπάλληλοι διορίζονταν πλέον από την κεντρική διοίκηση και δεν αναδεικνύονταν από τα τοπικά συμβούλια. Η εμφάνιση νέου είδους αξιωματούχων δεν σχετίζεται μόνο με τη μείωση της σημασίας και της δύναμης και του ρόλου των τοπικών συμβουλίων αλλά και με τη συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας στην αυλή του κυβερνήτη και στην πρωτεύουσα της επαρχίας. Γενικώς υπάρχει μία συγκέντρωση εξουσίας σε υπερτοπικό επίπεδο, από την πόλη στο θέμα στους τομείς οικονομίας, άμυνας, διοίκησης κτλ.