Rosemary Morris, «The Athonites and their neighbours in Macedonia in the tenth and eleventh centuries», σ. 157-167

Καθώς ο μοναχισμός στη χερσόνησο του Άθω ενισχύεται το δέκατο και ενδέκατο αιώνα ιδρύονται διαρκώς νέες μονές και κελιά, που γνωρίζουν σημαντική οικονομική άνθηση εξαιτίας της απεριόριστης αυτοκρατορικής γενναιοδωρίας. Οι μοναστηριακές κοινότητες, εκτός του ότι κατασκευάζουν λαμπρά μοναστήρια, αποκτούν διαρκώς περισσότερες γαίες τόσο στη χερσόνησο του Άθω όσο και έξω από αυτή, γεγονός που τις φέρνει σε επαφή και συχνά σε προστριβές με κοσμικούς ιδιοκτήτες γαιών, προστριβές οι οποίες συνηθέστερα καταλήγουν με τρόπο θετικό για τις μονές σχεδόν πάντα με την παρέμβαση της αυτοκρατορικής εξουσίας. Δίνει παραδείγματα τέτοιας εξάπλωσης των περιουσιακών στοιχείων των αθωνικών μοναστηριών, τον οικονομικό αντίκτυπο που είχε η ανάμειξη των μοναστηριών στην αγορά ακινήτων-κτημάτων-γαιών στη Μακεδονία, τους άλλους τρόπους που τα μοναστήρια αποκτούσαν γη εκτός από την αγορά και τις βασιλικές δωρεές, όπως λόγου χάρη με μεταβίβαση της κυριότητας εκτάσεων γης στα μοναστήρια όχι μόνο από ιδιώτες αλλά και από προϋπάρχουσες εκκλησιαστικές κοινότητες και μοναστήρια εκτός Άθω. Σχολιάζει και την πρακτική όλοι οι αυτοκράτορες που ανήλθαν στο θρόνο της Κωνσταντινούπολης ακολουθώντας την πολιτική των προκατόχων τους να προσφέρουν προστασία και άλλα οικονομικά προνόμια στα αθωνικά μοναστήρια.