Το Σιδηρόκαστρο απέχει 85 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη και 25 χλμ. από τις Σέρρες. Στην πόλη αυτή λειτουργεί από το 1979 ένα μουσείο, προιόν ιδιωτικής πρωτοβουλίας με σκοπό να προβάλλει τα πολυάριθμα μέρη της προσωπικής συλλογής του Μιχάλη Τσαρτσίδη. Η συλλογή χωρίζεται σε δυο τμήματα, το πολεμικό και το λαογραφικό.

Ο ιδιοκτήτης της συλλογής ξεκίνησε να συλλέγει όπλα και πολεμικό υλικό από τα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα διαθέτει μια μεγάλη συλλογή όπλων, τα οποία χρονολογούνται από τους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκτός από τα κάθε είδους τυφέκια, περίστροφα και πιστόλια, μπορεί να δει κανείς γερμανικές βόμβες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, παλάσκες, κράνη, σακίδια τροφίμων κλπ., αλλά και φωτογραφίες από τη μάχη στα οχυρά του Ρούπελ, επιστολές Ελλήνων πολεμιστών αποθηκευμένες στα τυφέκιά τους, την σημαία του Αρχηγείου του Ελληνικού Στρατού Μέσης Ανατολής, γερμανικές προπαγανδιστικές αφίσες, ένα κομμάτι σαπούνι φτιαγμένο από ανθρώπινο λίπος (Εβραίου θύματος του Ολοκαυτώματος) κ.α. Πολύ σπάνιο, ως σύλληψη και ως εκτέλεση, είναι ένα τυφέκιο, καμουφλαρισμένο σε μπαστούνι ηλικιωμένου, που χρησίμευε για μυστικές εκτελέσεις. Τα πιο πρόσφατα εκθέματα είναι κράνη του σερβικού στρατού με τρύπες, αποδείξεις εν ψυχρώ εκτελέσεων των Σέρβων στρατιωτών από μαχητές του UCK.

Το δεύτερο τμήμα της συλλογής, το λαογραφικό δεν αποσκοπεί να αναπαραστήσει τον παραδοσιακό τρόπο ζωής, αλλά να διαφυλάξει και να αναδείξει κάποια σπάνια ή και λιγότερο σπάνια εργαλεία, στολές, αντικείμενα, που χρησιμοποιούνταν σε παλαιότερες εποχές. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τρεις φυσούνες, σιδηρουργού, χαλκουργού, και ζαχαροπλάστη, μήτρες για έγχυση σιδήρου, μήτρες για κατασκευή πλίνθων, ξύλινες κλειδαριές ασφαλείας και διάφορα καταστροφικά εργαλεία.